“Oğul”, - dedi mənə Vətən

Müəllif: Gülzar İbrahimova

“Oğul”, - dedi mənə Vətən
Yaralandı, bir  gün Vətən
Qarşısında diz çökdüm mən,
Vətənimə dəyən güllə
Sancıldı düz ürəyimə,
Həm də məni yaraladı,
Ürəyimi paraladı.
Ürəyim yaman ağrıdı
Vətən dərdi çox ağırdı,

  Bir səs gəldi ürəyimdən,
  Qurban olum sənə Vətən!
  Dedim Vətən, lazım olsa,
  Sənə qanımı verərəm,
  Lazım gəlsə canımı da
  Səndən əsirgəmərəm!
  Belə deyib sızladım,
  Vətənimi əzizlədim
  Oxşadım.  
  Ürəyindən gülləsini
  Dişlərimlə çıxartdım,
  Vətənimin yarasını
  Əllərimlə bağladım.

   Gecə -gündüz keşiyində
   Dayandım, oyaq qaldım,
   Sızıltısına “can” dedim
   Yarasına qurban dedim,
   Yuxusuz günlər keçirdim
   Hədər getmədi zəhmətim!
   Bir gün Vətən ayıldı
   Yaraları sağaldı
   Başı üstə görüb məni
   Başımı tumarladı
                                  “Oğul” - dedi, mənə Vətən
                                  Ağladım sevincimdən!